Kalpazanlar bittiğinde aklımda net bir duygu yoktu. Zaten bir kitabı bitirdiğimde tek bir kelimeyle tanımlayabilmeyi de beklemiyorum ama yine de içimde bir duygusal tarif arayışı oluyor. Kitabı kapattığımda ilk düşündüğüm şey şuydu:
“Vay be… ben ne okudum şimdi?”
Okuması benim için kolay bir kitap değildi. Bazen geri dönüp sayfaları tekrar okudum, bazen tek bir cümlede durup uzun uzun düşündüm. Bazen de kendime hayret ettim. Aslında beni en çok etkileyen şey de buydu: O kadar ters bulduğum bir fikirle karşılaşıp, bir an için onu haklı bulmam, sonra “hayır ya” deyip geri çekilmem. Ahlakla, aileyle, ne bileyim hayatla ilgili sınırlarımı gevşetip sonra tekrar sıkması.
Karşı olduğum bir şeye masumane bir yakınlık hissedip, ardından yeniden dalgalanmam.
Kitabı yaklaşık on günde okudum. Bazen kısa kısa, bazen daha uzun okumalarla. Daha uzun bir sürede de okunabilir bence, sakin ve yavas okumak bu kitap icin ideal geldi bana.
Bu arada , romanın içinde romanın yazılış sürecinin kısa ve ara ara anlatılması da bana çok ilginç geldi. Evet, bu kitabın ana konusu değil ama başka bir yerde yayinlanabilecek ya da anlatılabilecek bir şeyi metnin içine bu kadar doğal yedirmesi bana çok farklı geldi ve heyecanlandım garip bir sekilde değişik bir sey okuduğum icin
Düşündürdü, hak verdim, “bu ne şimdi” dedim, sonra “ama böyle de olabilir” diyerek devam ettim.
Beni ikna etti mi? Etti. Sonra geri aldı mı? Aldı. Böyle devam edip gitti...
Güzel ve zordu...
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.