Annie Ernaux / Babamın Yeri
İç sınıfından gelmiş , kahve ve dükkan işleten bir babanın eğitim yoluyla sınıf atlayan kızının, sosyolojik olarak sınıf çatışması kimlik ve dil çatışmalarını konu alan bir otobiyografik-sosyolojik kitaptır
Babamın yeri derken, babanın toplum içindeki sınıfsal statüsünden bahsetmektedir
Kitapta ağırlıklı işlediği konu sınıf çatışması, kimlik bunalma, dil karmaşası, ebeveyn ergen çatışması gibi konulardır
Benim kucağımda(80) bir çoğumuzun ailemizde yaşadığımız sınıf farkının vermiş olduğu gerilimi en iyi şekilde anlatmış
Kitapta, bir yandan içi sınıfının kullandığı kuralsız ve kaba bir dil diğer tarafta gramer kurallarına uygun dilin aile içindeki çatışmalara sebebiyet vermesini anlatıyor, okuldaki öğrendiğimiz dil evdeki Sessizlimizi çoğaltıyordu
Ernaux “ bizim gibiler için konuşmak gereksizdi” diyor
Kimlik karmaşası ustaca işlemektedir, Ernaux babasından utanır, ama babasından utandığı için de utanır,
Utanır içinde yaşadı kültürle hep bir dalışma halindedir neticesinde sınıf değiştirmek insanın kendi geçmişini inkar etmesi değildir ama ona yabancılaşmasıdır , Ernaux “ utanma duygusunu sonradan öğrendim diyor, böylece sınıf atlamış olduğunda gösteriyor
Kitabın dili olarak, süsten uzak duyguyu en yakın şekliyle veren bir tarzı var
Kitabın kapağı bize, işçi sınıfının o küçük beynini ve güçlü kollarını andırıyor, be baba işçi sınıfındandır gözünü diktiği yer ise burjuvazinin o yıldızlı güneş gibi parlayan yaşantısıdır
Havada asılı olan o nesne ulaşılmaz olandır, baba yukarıya bakması babanın sınıfsal olarak “yukarıya” bakma hâlidir:
Daha iyi bir yaşam, daha güvenli bir gelecek, çocuğu için başka bir sınıf.
Sınıf ve kimlik çatışmasına örnek olarak okunabilecek en ideal kitaplardan biri.