Depresyonun yalnızca karanlık bir çukur değil; aynı zamanda gündelik hayatın tam içinde, sıradan anların arasında sessizce var olabileceğini gösteriyor. Yazar, terapistiyle yaptığı görüşmeleri dürüstçe paylaşırken, kendine dair kırılganlıklarını saklamıyor çünkü en başından beri biliyor, sorunlarını sakladıkça, görünmez olduğunu.
Sehee, başkaları tarafından sevilme arzusunun, kendi benliğini bastırmasına nasıl yol açtığını fark ediyor. Herkes mutlu görünürken, o sürekli eksik hissediyor “Ben hep yeterince iyi olmadığımı düşündüm. O yüzden daha çok çalıştım, ama içimdeki boşluk büyüdü.” kitaptaki bu alıntı da oraya vurgu yapıyor.
Terapi süreci boyunca, duygularını bastırmak yerine onlarla birlikte yaşamayı öğrenmeye çalışıyor. Terapisti ona, hissettiklerini “yanlış” diye yargılamak yerine, önce kabul etmesi gerektiğini hatırlatıyor çünküm, lkendini suçlamak, acıyı iyileştirmez sadece daha derine iter.
Kitapta geçen tteokbokki, yaşamın küçük ama gerçek bir tutunma noktası olarak ortaya çıkıyor. Yazar, içinden çıkamadığı düşünceler arasında bile, basit bir yemeğin verdiği sıcaklıkta hayata dönük bir istek buluyor, ölmek istiyorum diyorum ama aynı anda tteokbokki de yemek istiyorum demek ki tamamen vazgeçmiş değilim cümlesinin mesajı orada yatıyor.
Bu çelişki aslında yaşamı anlatıyor; insan, aynı anda hem yorulmuş hem de devam etmek isteyen bir varlık. Yazar, “tamamen iyileşmeyi” bir hedef olarak görmüyor; bunun yerine kendini anlamayı ve sınır koymayı öğreniyor, “İyileşmek, eski halime dönmek değil. Kendime daha nazik olmayı öğrenmek.”
Sonunda kitap, büyük bir çözüme ulaşılmıyor ama yardım istemekinin zayıflık değil, cesaret olduğunu yaşama tutunmanın bazen büyük kararlarla değil, küçük seçimlerle mümkün olduğunu gösteriyor.
“Bugün de kalabildiysem, bu da bir ilerleme.”
“İyileşmek, kendimle daha şefkatli yaşamayı öğrenmek.”
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.