Kayıp o kadar zarif bir dille anlatılmış ki kitabın sonu baştan belli olmasına rağmen ve ölüm bu kadar netken bile satır aralarında varlığa tanıklık etmiş oluyorsunuz. Hüzün öyle güzel işlenmiş ki yer yer buruk bir gülümseme geziyor satır aralarında ve hatta bazen yazarla birlikte döküldüğünü düşündüğüm gözyaşları, göz pınarlarından aşağı doğru süzülebiliyor. Yine yas tutma şeklinin kişiden kişiye değişecek bir şey olduğunu da gözler önüne seriyor. Velhasıl kelam yazarla bu acıya daha doğrusu hüzne ortak olduğum için mutluyum. Yazarın sözleriyle bitireyim "yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler yaşayanların gözlerini açar."
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.