Kent Haruf’un yazdığı ve sinemaya aynı adla uyarlanan Ruhların Sonbaharı, yalnızlık, yaşlılık, yas tutma ve mutluluğu paylaşma üzerine sade ama derinlikli bir roman.
Yetmişli yaşlarında iki insanın, yalnızlıklarını birbirleriyle paylaşmalarını anlatıyor. Cinsellik beklentisi olmadan, aynı yatakta saf ve dürüst bir şekilde kendilerini tanımaları; “insanlar ne der” kaygısını geride bırakıp hayatlarının sonbaharında yeniden baharı bulmaları, kitabın en çarpıcı yanlarından biri benim için.
Addie ve Louise’in birbirlerine hayatlarını açtıkları, geçmişte yaptıkları hataları anlattıkları, üzüntülerini, yaslarını ve vedalarını nasıl yaşadıklarını okuyoruz. Kitabı bu kadar etkileyici kılan unsurlardan biri de anlatımın büyük ölçüde karşılıklı sohbetler üzerinden ilerlemesi. Bu diyaloglar, hikâyeyi daha samimi, daha gerçek ve daha dokunaklı kılıyor.
Ruhların Sonbaharı, büyük olaylara yaslanmadan, küçük anların gücüyle okuru etkileyen bir roman. Kent Haruf, yaşlılığı bir “son” olarak değil; cesaret, kabulleniş ve yeniden bağ kurma ihtimali olarak ele alıyor. Addie ve Louise’in ilişkisi romantik olmaktan çok insani; tam da bu yüzden sarsıcı.
Kitap, yalnız kalmaktan değil, yalnız ölmekten korkan insanlara sessiz bir umut sunuyor. Gürültüsüz, iddiasız ama uzun süre akılda kalan bir hikâye. Bittiğinde insanda şu duygu kalıyor: Paylaşmak için hiçbir zaman geç değil.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.