Bahçıvan ve Ölüm bu sene her yerde karşıma çıkıyordu; sonunda okuyabildim. Bazı kitaplar daha okunurken insanın içine oturur ya, bu da onlardan biriydi. Okurken en çok babanın yokluğunun değil, geç fark edilen varlığının can yaktığını hissettim. Hayattayken sessizce duran baba figürü, ölümden sonra zihnimde beklenmedik bir ağırlık kazandı. Özlem vardı ama asıl acı, ertelenmiş cümlelerin ve “nasıl olsa var” düşüncesinin artık geri dönülmez oluşuydu. Kitap bana, bazı insanların ancak kaybedildikten sonra hayatımızda ne kadar yer kapladığını fark ettirdi. Bu yüzden okuduklarım bir yas anlatısından çok, geç kalmış bir yüzleşme gibiydi; sakin ama uzun süre içimde kalan bir yüzleşme. Ve tam da bu yüzden, kitap bittikten sonra da insanın içinde kalmaya devam eden bir metne dönüşüyor.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.