Bitirdim… ama büyük bir hevesle değil. Yani kapağı kapattığımda içimde “vay be” değil, “eh işte” duygusu vardı.
– İlk kitap Alice Harikalar Diyarında’nın devamı diye beklenti yüksekti değil mi?
Aynen öyle. İlk kitapta o çılgınlık, o tuhaf dünya beni çok eğlendirmişti. Burada da “şimdi daha da garipleşecek” diye düşündüm ama hikâye resmen yerinde sayıyor.
– Sorun nerede sence?
Tempo. Kitap ilerliyor gibi yapıyor ama aslında bir yere gittiği yok. Alice sürekli bir yerden bir yere sürükleniyor ama olaylar çok yüzeysel kalıyor. Ne gerildim, ne şaşırdım, ne de gerçekten merak ettim.
– Karakterler kurtaramıyor mu?
Hayır… Çoğu sahne “tamam bunu da gördük” hissi veriyor. İlk kitaptaki o sürreal hava burada tekrara düşmüş gibi. Yenilik yok, risk yok.
– Hiç mi sevdiğin bir şey olmadı?
Lewis Carroll’un dilindeki o masalsı tat hâlâ güzel. Bazı diyaloglar ve kelime oyunları yine zekice ama tek başına bir kitabı taşımaya yetmiyor.
– Yani bitirmeseydin de olur muydu?
Kesinlikle olurdu. Hatta yarım bıraksaydım içimde ukde bile kalmazdı. Okudum ama hayatımda bir şey değişmedi.
– O zaman son karar?
İlk kitabı sevdiysen meraktan okunur. Ama “efsane bir devam kitabı” bekliyorsan… hiç gaza gelme. Aynanın içinden çıktım ama içimde pek bir şey kalmadı.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.