Kahraman anlatıcının babasının ölümünden sonraki tuttuğu defterden oluşan bir roman. Anlatıcının yazar olması romanın kurmacalığını unutturuyor. Okuyucuda gerçekmiş algısı oluşturuyor.
Ölen babayı anlatması yönünden Hasan Ali Toptaşın "Kuşlar Yasına Gider" romanı ile Kemal Sayar'ın "Âşıklar Bayramı" romanını hatırlattı bende. Bu iki eser babanın ölüme giden yolu işlenir. Bahçıvan ve Ölüm'deyse ölen babanın yaptıkları parça parça anlatılmış. Parçalar arasında yer yer bağlantı kurulmamış. Bir nevi anlatıcının içini dökmesi şeklinde ilerliyor. Öyle de bitiyor
Bir yakınını ölüm döşeğinde gören her okuyucuyu etkileyecek bir roman. Bahçıvan hem gerçek anlamda hem mecaz anlamda kullanılmış. Kendi bahçesinin bakımını yapan baba aynı zamanda anlatıcının hayat bahçesini oluşturuyor. Bahçıvan öldüğünde bahçenin sahipsiz kaldığı gibi anlatıcının da ne yapacağını bilemeyen çaresizliği ortaya çıkıyor.
Eser doksan bir bölümden oluşuyor. Bölümler ikişer üçer sayfadan oluşuyor. Akıcı anlatımla birlikte bölümlerin çabucak bitmesi okuyucuyu adım adım kitabın sonuna çekiyor. Bu yönüyle okunması kolay bir eser olmuş.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.