Onlar aslında kendi hikayelerinin başkarakterleri değil, hepimizin hikayelerine misafir olan karakterler oldu. Bugün benim de hikayeme misafir oldular.
Texting hali olduğu için en hoşuma giden şey bu oldu. Çünkü bazı zamanlarda uzun uzun okumak hoşuma gitmiyor. Çünkü o zamanlarda dikkatim dağılıyor. Sebebi de şu; ağlak bir sulugöz olmam... Ağlayacağım derken ne olduğunu karuştırıyorum.
Bugün tanıştım ben Ölümle belki de... İzmarit bana ölümü bir Akşam Kızıllığıyla anlattı, Kibritse kendi günbatımından anlattı. İkisinin de ortak noktası, aslında Turuncu bir kızıllıktı.
Hikaye beni gerçekten çok etkiledi. Bir yandan hastayım, nefes alamıyorum diğer yandan da kitabı bitirdiğim için ağlıyorum ve bir daha nefes alamıyorum, burnum tıkanıyor. Bunu buraya yazmak istemezdim ama o derece etkiledi beni.
Biraz önce bitirdim ve arkada kısık sesle' Gripin-Neden Bu Elveda? ' çalıyor.
Sen canım yazarcığım, bugün beni hem sevindirdin hem de ağlattın. Belki de ben bugün senin anılarını okudum. Ama gerçekten teşekkürler bu esere imza attığın için. Çünkü, belki de ben senin satırlarında kendimi buldum.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.