Korkacak bir şey yok.1000Kitap
Babasının on yedi yıl sonra tekrar kanser hastalığına yakalandığını öğrenen yazar, tedavi süreciyle alakalı araştırmalara başlar ve anlamlarını araştırdığı latince tıbbi kelimelerden, babasının hayatla yavaş yavaş vedalaştığını öğrenir.
‘Şimdiye kadar latincenin ölü bir dil olduğunu bilirdim. Şimdi onun ölümün dili olduğunu biliyorum. Ölüm, latince konuşur.’
Romanın başlangıç cümlesi ‘Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.’ Bu cümleden de anlaşılacağı üzere yazarın bahçıvan olan babası ölüyor. Romanda kronolojik sıraya dikkat etmeden yazar babasının bahçıvanlık dönemine de bahçe olduğu döneme de değiniyor. Bolca babadan alıntı var. Babanın en büyük özelliği en basit şeylerden bile anlatacak hikaye çıkarmasıydı. Yazarımız da babasının izinden giderek, asla basit olmayan babasının ölümü konusundan bir hikaye çıkarmış. Ancak bu hikaye yas sürecinde bocalayan yazarımızın babasıyla olan anılarını hatırlayarak acısını hafifletme amacı taşır.
‘Ölürken ellerini tutmak önemli, diyorum kendisi de babasını kaybeden bir arkadaşıma. Daha sonra bırakmak da önemli, cevabını veriyor kısa bir sessizlikten sonra.’
‘Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?’
Ebeveynlerimizin kaybından sonra en önemli zamanlarımız da onlarla gömülüyor sanki ve siz ondan kalanların üzerine yeni bir hayat kurmaya çalışıyorsunuz. İşte bu anlamda yazar ölürken tuttuğu babasının elini daha sonra hiç bırakamamış.
Ben de babanın izinden giderek yazarımıza elimi uzatıyorum ve ‘Gel buraya bir süre tihnalık(tenhalık) içinde otur. Korkacak bir şey yok.’ diyorum.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.