Bir tabut bu… Ama sıradan değil. Bir kefenin içine koskoca bir onur sığmış. Ebu Ubeyde, Bir isimden fazlasıydı. Bir duruştu. Bir suskun çığlıktı. Bir halkın boynunu eğdirmeyen iradesiydi. O tabut taşınırken Sadece bir beden değil, Bizim unuttuğumuz cesaret de omuzlandı. Bir kefen yetti ona… Bize ise hâlâ dünya yetmiyor. Ebu Ubeyde’yi toprağa verdiler, Ama bilsinler ki Onu gömen toprak değil, Onu yaşatan vicdan oldu. Hepimiz Ebu Ubeyde’yiz. Susmadıkça… Unutmadıkça… Taraf olmaktan korkmadıkça…
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.