Aşkın Ateşi ve Sarılmanın Şifası
Ayşe Eylül Şensoy’un Bana Sarılır mısın? adlı romanı, ilk bakışta genç bir aşk hikâyesi gibi görünse de, insanın en temel ihtiyaçlarına güvenmeye, ait olmaya ve sarılmaya dokunan çok katmanlı bir anlatı sunuyor. Kitap, duyguların yalnızca mutluluk üretmediğini; bazen insanın içinde enkazlar bırakabilecek kadar sarsıcı olabildiğini cesurca hatırlatıyor.
Şensoy, anlatısının iskeletini dünya müziğinden tanıdık sözlerle örerken aşkın evrenselliğini vurguluyor:
“Cause all of me loves all of you” diyen satırlar, karakterlerin birbirlerini kusurlarıyla kabullenişini simgeliyor. “Even when you’re crying you’re beautiful too” sözü ise, sevginin yalnızca parlak anlarda değil, gözyaşının aktığı karanlık zamanlarda da var olabildiğini gösteriyor. Romanın ritmi, tıpkı Ed Sheeran’ın “dancing in the dark” dizelerinde olduğu gibi, bazen çıplak ayak çimenlere basan masum bir mutluluk, bazen de insanın kendini hak etmediğini düşündüğü bir mükemmellik duygusu arasında salınıyor.
Kitabın en çarpıcı cümlelerinden biri, insan doğasına dair yaptığı tespit:
“İnsanın doğasında güvenmek var, birine güvenmeden hayatta kalmamız imkânsız.”
Bu ifade, romanın merkez temasını açığa çıkarıyor. Aşk burada yalnızca romantik bir çekim değil; nefes almanın koşulu olan güven duygusunun başka bir biçimi. Karakterler “biz” olmayı öğrenirken aslında birbirlerine tutunmayı, dünyanın dikenli yollarına karşı ortak bir zırh örmeyi öğreniyorlar.
Romanda yer alan türkü tadındaki dizeler, aşkın yerel ve sıcak yüzünü hatırlatıyor:
“Aşk mı lazım dert mi lazım? Söyle sevdiğim bize ne lazım?”
Yazar, modern şarkılarla geleneksel deyişleri yan yana getirerek, sevginin zamanlar ve kültürler üstü bir dil olduğunu sezdiriyor. Bu geçişler okura, aşkın tek bir forma sığmadığını fısıldıyor.
Şensoy’un aşkı ateşe benzettiği bölüm ise romanın felsefi doruğu niteliğinde:
“Aşk, iki insanın kalbini yakıp yıkabilecek güçte olan bir ateşti… Eğer bu iki kalp birbirleri için doğrularsa yarattıkları ateş başkalarına da umut olurdu ama tam tersi olursa aynı ateş birbirini tüketerek sönerdi.”
Bu satırlar, sevginin etik bir sorumluluk da taşıdığını düşündürüyor. Aşkın iyileştirici ya da yok edici oluşu, iki kalbin doğruluğuna bağlanıyor.
Efe karakterinin kokusuna dair cümle “Bir insan bu kadar güzel kokabilir miydi? Efe kokuyordu” aşkın duyularla kurulan tarafını öne çıkarıyor. Şensoy, sevginin yalnızca zihinde değil; koku, ses, ten ve hatta kahvenin buğusu içinde yaşandığını gösteriyor. “Filtre kahveye karşı bir bağımlılığım var” diyen anlatıcıyı okurken, ben de odamda V60’ımın başında aynı huzuru düşündüm; bazı kitaplar okurunu kendi alışkanlıklarından yakalar.
Roman, hayatı salıncağa benzeten uzun paragrafla, karakter gelişimini simgeleştiriyor. Yükseğe çıkmaktan korksa bile rüzgârı hissetmek isteyen ikinci tip insan, aslında yaşamı bütün yoğunluğuyla deneyimlemeyi seçen okuru temsil ediyor. Şensoy, bu tercihin bedelini gizlemiyor: kalbe batan dikenler, kahraman sandığımız babalara bile bir şey olabileceği gerçeği… Kitap, büyümenin tam da bu kırılma anlarında başladığını hissettiriyor.
Sonuçta Bana Sarılır mısın?, okura tek bir soru bırakıyor: unutmak mı, yoksa hatırlayarak iyileşmek mi?
“Sayılı günler içinde bana bir sonsuzluk verdin” diyen minnet, romanın vardığı yer. Sarılmak, bu hikâyede sevmenin özeti; güvenin bedeni, hatırlamanın şifası oluyor.
Şensoy’un dili sade ama yankılı. Kitabı kapattığımda Londra’da esen soğuk rüzgâr yerine, zihnimde ela gözlere bakan o umutlu cümleler ve kahve kokusu kaldı. Bence romanın başarısı da burada: okuruna, özellikle de benim gibi yoğun ve hassas insanlara, “yalnız değilsin” dedirten sıcaklığı verebilmesinde.
Not olarak belirtmek isterim ki yazar Ayşe Eylül Şensoy ile iletişime geçtiğimde, ikinci kitabın yakın zamanda okuyucuyla buluşmasının planlandığını ifade etti. Bu haber, romanın bende bıraktığı “sonsuzluk” duygusunu daha da güçlendirdi; demek ki güvenmeye ve sarılmaya dair bu yolculuk devam edecek.
·
121 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.