İlk başlarda insan tanrılara esirmiş.
Bu esaretin zincirlerini zamanla koparmış.
Sonra kralların esiri olmuş; onların zincirlerini de kırmış.
Ardından doğumunun, ecdadının, ırkının esiri hâline gelmiş.
Bu zincirleri koparması ise çok uzun sürmemiş."
Ayn Rand, Objektivizmi;
“insanı kahraman bir varlık olarak gören,
kendi mutluluğunu hayatının ahlaki amacı sayan,
üretken başarıyı en asil faaliyet,
aklı ise tek mutlak olarak kabul eden bir felsefe”
olarak tanımlar.
Bu tanımla başlamamın nedeni şu:
EGO kitabı, tam olarak bu düşüncenin üzerine inşa edilmiştir.
Adından da anlaşılacağı gibi mesele “ben”dir.
Romanın geçtiği dünyada herkes her şeyi birlikte yapar.
İsimler yoktur; sadece numaralar vardır.
Kimin ne iş yapacağına meclis karar verir.
“Ben” kelimesi yasaktır; yalnızca “biz” vardır.
Hatta kitap boyunca “biz” diye okudukça insan bir an durup
“Acaba iki kişi mi anlatıyor?” diye düşünür.
Ama hayır — burada birey yoktur, yalnızca çoğul vardır.
Kadın–erkek ilişkileri bile kontrol altındadır.
18 yaşına gelindiğinde, yılda yalnızca bir gün,
duygudan arındırılmış bir birlikteliğe izin verilir.
Her distopyada olduğu gibi burada da bir açık ortaya çıkar.
Daha doğrusu, aklını kullanan bir kahraman çıkar.
7-2521 adlı karakter, bir kanalizasyon deliği sayesinde
elektriği keşfeder.
Bu keşfi toplumuna sunmak ister…
ve hikâye tam da burada asıl sorusunu sormaya başlar:
İnsan, aklını başkaları adına mı kullanmalı
yoksa kendisi için mi?
Kısa, sert ve düşündürücü bir metin.
EGO, bireyin susturulduğu bir dünyada
“ben” demenin ne kadar devrimci olabileceğini anlatıyor.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.