Roman boyunca beni en çok etkileyen nokta, “normal” kabul edilen hayatların aslında ne kadar tekdüze ve baskılayıcı olabileceğiydi. Akıl hastanesinde yaşayan karakterlerin, dışarıdaki insanlardan daha samimi ve özgür olmaları önemli bir noktaydı. Bu da bana, toplumun koyduğu sınırların çoğu zaman insanın kendisi olmasını engellediğini düşündürdü. Veronika’nın ölümü beklerken yaşamı fark etmesi ironik ama bir o kadar da dikkat çekiciydi. Zamanının sınırlı olduğunu düşündüğü anlarda hayata daha sıkı tutunması, bana insanların çoğu zaman yaşadıkları anın değerini fark etmediğini hatırlattı.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.