Yaşadığınız her günün fotoğraflandığını ve hayatınız sona erdiğinde, yaşadığınız her yıl için yalnızca bir fotoğraf seçmenizin beklendiğini hayal edin.
Bir ömrü, birbirine karışmış günlerden ve farkına varılmadan yaşanmış anlardan süzüp tek bir görüntüye indirgemek… Hangi an kalırdı geriye? Sevinçle hatırladığımız bir an mı, yoksa sıradanlığıyla bizi biz yapan bir başka an mı?
Kitap, hayatın geçiciliğini yüksek sesle ilan etmiyor. Bunun yerine, zamanın sessizce nasıl aktığını, günlerin nasıl iz bırakmadan geçip gittiğini hissettiriyor. Yaşadığımızı sandığımız anlarda aslında ne kadar az orada olduğumuzu fark ettiriyor. Çünkü bir gün her şeyin yalnızca bir ışığa, bir görüntüye dönüşebileceği düşüncesi, insanı bugüne daha dikkatle bakmaya zorluyor.
Büyüdükçe anılar keskinleşmiyor; aksine yumuşuyor, dağılıyor, sisleniyor. Çocukluk artık tam bir hikaye değil, parçalı bir his hâline geliyor. Ne zaman, nerede, neden soruları yerini belirsiz duygulara bırakıyor. Kitap bu unutkanlığı bir kayıp olarak değil, hafızanın insana özgü kırılganlığı olarak ele alıyor. Unutmanın yalnızca acıtmadığını, bazen koruduğunu da bizlere hatırlatıyor.
Yeni bir yıla başladığımız bugünlerde, belki de yapılabilecek en güzel şeylerden bir tanesi kendi fotoğraf koleksiyonumuza sessizce dönüp bakmak. Silikleşmiş karelere şefkatle gülümseyip, henüz çekilmemiş fotoğraflar için kalbimizde yer açmak. Günleri aceleyle tüketmek yerine, bir gün dönüp bakıldığında içimizi ısıtacak anlar biriktirmeye niyet etmek.
Daha yavaş, daha bilinçli, daha hatırlanır bir yıl geçirmek dileğiyle~
Not: Kitabın henüz Türkçe çevirisi bulunmuyor. Buna rağmen anlattığı duygular ve sorduğu sorular, dilin ötesine geçmeyi başarıyor.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.