Bu kitap beni bir çocuğun sessiz çığlığına, bir annenin korkuyla verdiği yanlış kararlara ve bir ailenin içten içe çöküşüne tanık etti.
Alaska’nın soğuğu aslında kitabın en masum tarafıydı.
Asıl üşüten şey; sevgisiz büyüyen çocukluklar, korkuyla kararan evler ve “baba” kelimesinin gölgesinde kalan hayatlar oldu.
Leni’nin büyümesini izlerken anladım ki; bazı çocuklar oyuncaklarla değil, suskunlukla büyüyor.
Bazı evler yuva değildir, sadece kaçacak başka yeri olmayan insanların mecburi olarak sığınacakları bir limandı.
Bu kitap bana şunu öğretti: Sevgi her zaman iyileştirmez. Bazen yanlış yerdeki sevgi, insanı hayatta tutmak yerine yavaş yavaş tüketir.
Eser, hayatta kalmayı anlatan bir roman gibi görünse de aslında kendi hayatını seçebilme cesaretinin hikâyesi. Bir kız çocuğunun “kurtarılmayı beklemekten vazgeçip kendini kurtarmayı öğrenme” yolculuğu… Bazen insanı kurtaran şey birine tutunmak değil, kendine yürümeyi öğretmektir.
Bazı cümleler insanın canını acıtacak derecede doğruydu. Sessiz kalan çocuklara, Korkuyla sevilen kadınlara, “Aile” kelimesinin ardındaki yaraları bilen herkese çok tanıdık gelecek.
Keyifli okumalar dilerim.
·
110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.