Tam alegori diyemesem de sembolik öğeler ile dolu bir hikaye. Şinasi doğu medeniyetini temsil eder. Sessizdir, samimidir. İçi dolu ama dışı gösterişsizdir. Macit ise batıyı temsil eder. Vahşilerin gerçekten samimi olabileceğine inanır. Daha sesli, cafcaflı, gösterişlidir. Daha göze hitap eder. Neriman ise 1930’lar Türkiye’sinde kimlik karmaşası yaşayan geleneksellik ile modernlik arasında bocalayan bir Türk gencidir.
Yazarın bu karakterler üzerinden bize verdiği mesaj: Batı hayranlığını eleştiriyor ama direkt batı kötü demiyor. Taklit edilen batı kötü, bize gerekli kısımlar özümsenmeli diyor. Batı medeniyetinin bilim, eğitim ve zihin olarak insanların hep olgunlaşacağına inandığını ama 1. Dünya Savaş’ı ile bu ideolojilerinde yanıldıklarını anlatıyor. Çünkü insanlık bazen ilerler bazen çöker. Bilim, eğitim tavan yapsa da bazen ahlak ve vicdan çöker.
Eksi taraflarına değinecek olursak, yazar mesaj vermeye çalışıyor hissi çok baskındı. Batı fazla karikatürüze edilmişti. Bir de sonu fazla aceleye getirilmiş gibiydi.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.