Birbirimize Her Şeyi Söyleyebilirdik!!!
Judith Hermann’ın bu kitabı, anlatmaktan çok susmayı merkeze alan bir metin. Ne klasik bir anı kitabı ne de bir roman; daha çok hafızanın eksik, kesintili ve güvenilmez doğasıyla ilgileniyor.
Üç bölüm boyunca yazar, geçmişi açıklamaya çalışmıyor. Anılar tamamlanmıyor, duygular netleşmiyor, ilişkiler bir sonuca varmıyor. Metnin gücü de tam olarak burada bu yarım kalmışlık hissinde.
Hermann’ın dili son derece sade ama derin. Okuru duygusal olarak yönlendirmiyor; aksine boşluklar bırakıyor. Bu boşluklar okurdan sabır ve dikkat istiyor. O yüzden kitap hızlı okunmaya uygun değil.
Bu metni okurken şunu düşündüm:
İnsanlar çoğu zaman her şeyi söyleyemediği için değil, söylediklerinin bir şeyi değiştirmeyeceğini bildiği için susar. Kitap, bu suskunluk hâlini romantize etmeden, olduğu gibi bırakıyor.
Olaylardan çok yakınlık ihtiyacını, ilişkilerden çok mesafeyi anlatan bir kitap. Sessiz, minimal ve zaman zaman rahatsız edici.
Sessiz ama duygusal derinliği yüksek metinleri seven okurlar için.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.