Çocukken kimseye söyleyemediğim sorularım vardı
"Koşmak nasıl bir şey ?
"Yere düşüp yeniden kalkabilme nasıl bir his ?
Diğer çocuklar sokakta oynarken ben pencereden bakmayı öğrendim
Nişanlı veya evli mutlu çiftler gördüğümde kendim gibi hissedip mutlu olmayı öğrendim
Bir gün yürüyeceğim diye değil
bir gün alışacağım diye büyüdüm
Hastane koridorları çocukluğumdu
Doktor sesleri soğuk sedyeleri bekleme salonlarında tükenen umutlar
Hiç kimse görmedi içimdeki sessiz savaşları
Gülerken bile içimde bir ağırlık vardı
Kabullenmek değil
içine gömmek gibi
En çok da bakışlar yaraladı beni
Acıyan gözler
Fısıltıyla konuşulan cümleler
Sessizce üzülüp yanımdan geçen insanlar
Ben kimseyi suçlamadım
Sadece içimde büyüttüm acıyı
Çünkü bazı yaralar
bedende değil
kalpte kalıyor
Ve zamanla anladım ki
Benim hikâyem "yürüyememek" değildi
Benim hikâyem
hayata sessizce tutunmaya çalışmaktı
Kimseye anlatamadığım bir sabırla kimsenin görmediği bir yorgunlukla
Ama yine de
kalbimde küçük bir umut kırıntısıyla
Ben doğuştan engelliyim
ve bu hayatta en çok
görünmeyen yüklerimi taşıdım 🕊️🕊️