Gönderi

Ben doğuştan engelliyim
Çocukken kimseye söyleyemediğim sorularım vardı "Koşmak nasıl bir şey ? "Yere düşüp yeniden kalkabilme nasıl bir his ? Diğer çocuklar sokakta oynarken ben pencereden bakmayı öğrendim Nişanlı veya evli mutlu çiftler gördüğümde kendim gibi hissedip mutlu olmayı öğrendim Bir gün yürüyeceğim diye değil bir gün alışacağım diye büyüdüm Hastane koridorları çocukluğumdu Doktor sesleri soğuk sedyeleri bekleme salonlarında tükenen umutlar Hiç kimse görmedi içimdeki sessiz savaşları Gülerken bile içimde bir ağırlık vardı Kabullenmek değil içine gömmek gibi En çok da bakışlar yaraladı beni Acıyan gözler Fısıltıyla konuşulan cümleler Sessizce üzülüp yanımdan geçen insanlar Ben kimseyi suçlamadım Sadece içimde büyüttüm acıyı Çünkü bazı yaralar bedende değil kalpte kalıyor Ve zamanla anladım ki Benim hikâyem "yürüyememek" değildi Benim hikâyem hayata sessizce tutunmaya çalışmaktı Kimseye anlatamadığım bir sabırla kimsenin görmediği bir yorgunlukla Ama yine de kalbimde küçük bir umut kırıntısıyla Ben doğuştan engelliyim ve bu hayatta en çok görünmeyen yüklerimi taşıdım 🕊️🕊️
Engelliler
··
2 +1'leme
·
2.302 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.