Ben bu kitabı bir gizem romanı beklentisiyle okudum. Ancak daha başından itibaren sonun nereye varacağı büyük ölçüde belliydi. Bu yüzden gizem kısmı benim için çok etkileyici olmadı. Merak duygusu yüksek tutulmamış, sürpriz hissi zayıf kalmıştı.
Buna rağmen kitabın konusu içinde dikkatimi çeken, üzerinde durmaya değer birkaç nokta vardı.
İyi Komşular, daha ilk sayfalardan itibaren insanı istemeden bir empatiye sürüklüyor. Kitapta akran zorbalığı, yalnızca mağdur olan çocuklar üzerinden değil; onların etrafındaki yetişkinler, özellikle de anneler üzerinden anlatılıyor. Özel çocukların anneleri için hayatın ne kadar yorucu, ne kadar tetikte ve ne kadar yalnız geçtiğini satır aralarında fazlasıyla hissediyorsun.
Bir annenin, çocuğunun alanına saygı duymaktan başka çaresi kalmadığında yaşadığı içsel çatışma çok çarpıcı. Sarılmak istediği, korumak istediği anlarda bile kendini geri çekmek zorunda kalması; sevginin bazen susarak, mesafe koyarak yaşandığını gösteriyor. Bu, kitabın en sessiz ama en ağır taraflarından biri.
Roman yalnızca bireysel acılara değil, sistemin kendisine de dokunuyor. Adalet sistemine yönelik eleştiri, özellikle polislerin suçluları yakalamak için verdiği emeğin karşılıksız kalması üzerinden dikkat çekici. Suçluların, birkaç saat sonra serbest kalacaklarını bildikleri için neredeyse alay edercesine rahat tavırları, “adalet” kavramını ister istemez sorgulatıyor.
Tüm bunlara rağmen, genel anlamda kitap beni yakalayamadı. Anlatılan meseleler güçlü olsa da, kurgu ve gerilim beklentimi karşılamadığı için kitabı beğendiğimi söyleyemem.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.