·352 syf.····Okunma: 10 Ocak 2026 17:00 Ölü romantikler daha çok adı yüzünden ilgimi çeken bir kitaptı. 9 puan belki fazlaydı ama verdiğim puan tamamen bana hissettirdiklerinden dolayı.
Kitap hayalet yazarlık yapan Florence'nin yeni bir romantik kitap yazmaya çalışmasını daha doğrusu kitabını mutlu sonra bitirmeye çalışmasıyla başlıyor ancak "mutlu son" florence için artık imkansız gibi. Çünkü o yakın zamanda yaşadığı bir ayrılıktan dolayı aşka olan inancını kaybetmiş. Florence'in bir özelliği de hayaletleri yani ölüleri görebilmesi ve ölümün hayatından hiç eksik olmaması. Yeni editörünün bir anda çok sevdiği babasının cenazesinde hayalet olarak belirmesinden anlayabiliyoruz bunu. (Merak etmeyin spoi vermedim arka kapakta yazıyor bu zaten.)
Kitapta ölüm teması çok fazla işleniyor. Romantik okumak diyince aklıma gelen şey okurken zıplaya zıplaya dolaşmak veya evde sessiz çığlıklar atmak ama bu kitapta hiç de öyle şeyler yaşamadım. Hatta ağlayacaktım bir ara. Ama sonra yazar öyle bir şekilde bağladı ki sonu kalakaldım. Ölüme rağmen mutlu olan ana karakterimiz gibi ben de mutlu hissettim kendimi. Ne kadar ilk 150-200 sayfa kitabın adındaki ölü kısmını taşısa da sonunda romantikler kısmının da hakkını verdi kesinlikle.
Yazarın kitabın sonuna koyduğu okuyucu rehberi kısmı var bir de. O KADAR TATLIYDI Kİ ANLATAMAM. Neyi neden yazdığını ve samimiyetini bana resmen hissettirdi.
İlk başlarında sıkılsak ve okurken sürünsek bile bazı kitaplar dönüp bakınca çok güzel hatırlanıyor. Bu da benim için öyle oldu. Bir şans vermenizi tavsiye ediyorum.
Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederimm. Umarım hep güzel hatırlayacağınız ve kendinizden parçalar bulacağınız kitaplar okursunuz ve o kitaplar sonsuza dek yaşar.