"Babam bahçivandi. Simdi bir bahçe." Bir cumleyle hem hayati hem ölümü anlatiyor Gospodinov.
Yazar, babasinin kaybiyla yüzlegirken, ayni zamanda gegmisle, çocuklukla ve anilarla konusuyor.
Birinin yoklugu, bellegin en derin yerlerini harekete gegiriyor; unuttugumuzu sandigimiz seyler yeniden su yuzune çikiyor.
Gospodinov, kaybin hüznünü anlatirken bunu igten, sade ve insanin kalbine dokunan bir dille yapiyor.
Bizi çocuk olarak hatirlayan son kisi gittiginde, hâlâ var oldugumuz soylenebilir mi?
Belki de kitabin en gok düsündüren sorusu bu.
Her sayfayi bitirdigimde duvarla yüz yüze geldim.
Gözlerim dolarak okumaya devam ettim.
Dili sade ama derin, duygusu yogun ama abartisizdir; okuru kendi kayiplari ve anilariyla yüzlestiren, uzun süre zihinde kalacak iyi bir eser..
·
24 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.