Bahçıvan ve Ölüm sevgili bahçıvan amcanın sevgili evladı beni çok ağlattın. Korkularımı tetikledin ve her birinin üzerine çok sağlam bastın, helal olsun.
-Tanışıyor muyuz, sana içimi hiç döktüm mü ben bilmeden?latifesi tam yerinde şuan.Zor oldu bitirmek ama bitirdim. Şehirden, hayat telaşından uzaklaşmak seni okumayı kolaylaştırdı. Ve en önemlisi kitap okuyabilmek için bile sağlık gerekliymiş, hem hastalığımda sana denk geldim bahçıvan amca hem de duygusal yanımla.
Okunması gereken bir kitap,kesinlikle. Kitapta dediği gibi aslında iki ayrı hayat var insanlar için. İlki,birisi hayatınızdayken,ikincisi o birisi öldükten sonra. Bunu çok çok fark ettiriyor yazar size.
Rehberinizden babanızın numarasını siler miydiniz ,öldüğünde? Öldüğü zamanki hayatınızdaki ilkler mesela! Onsuz başlanan ilk gün, ilk sofra, ilk gece… İlk yalnızlık peki?
Babamızın kıymetini bilmiyorsak, vakit hala varsa, şanslısınız. Hastalık,ölüm eşiği ile tanışmadan babanızla yeniden tanışın. Kötü babalar da var şüphesiz, ama en kötüsü de belki babasız olmaktan iyidir mi acaba ? Rabbim başımızdan eksik etmesin, en büyük şansım ailemi ve kaybedenlere/ olmayanlara da sabırlar diliyorum. Avcumu açtığım her duamda yeriniz var, bu çok huzurlu.
Paylaşmadığım ama kaydettiğim bir çok alıntı kaldı kitaptan.
“Korkulacak bir şey yok.” Bu sözü unutmayın, güçtür bu söz.
Ve baba-kız ilişkimizle çok karşılaştırdım ve iyi ki benim babam dedim, şükür.