Daha önce hissedemediğim bir duyguyu, vatan sevgisini, vatan uğruna canını feda edenleri bana hissettirdiği için Namık Kemal’e teşekkür etmek istiyorum. Ne ilkokulda, ne ortaokulda ne de lisede vatan sevgisi bana aşılanmadı. Aksine, sürekli olarak Kürtlerin tarih sahnesinde var olmak için verdikleri direnişleri ve yaşadıkları zorlukları işittim. Elbette Kürtler de saygı duyulması gereken bir millet! Zaza bir bireyim ve kendimi ne Türk ne de Kürt olarak görüyorum. Bilinsin.
Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olarak ülkemi uğruna can verilecek kadar sevmeyi o kadar isterdim ki… O kadar güzel ve o kadar gurur duyulası bir hismiş ki…
İşte tüm bunları bana yaşattığı esnada konunun aşka çevrilmesi, intikamların havada uçuşması gözüme o kadar gereksiz geldi ki okumaya devam etmek bile zorladı beni. Yoksa maksimum bir günde bitirebileceğim bir eserdi.
Akif’in sözde ölümü ve sonrasında geri gelişi de çok keskindi. Ardından yas tutanları da görmedim, sevgisini dile getirenleri de. Bir baktık, ölmüş ve geri gelmiş.
Gidişat ve karakterler gereği Türk edebiyatı klasiklerinde benzerini neredeyse her eserde görebiliriz. Bu da benim için eksi bir puan.
Son olarak, Aygır Fatma’da yapılıp da hoşuma gitmeyen şey burada da yapılmıştı: kitabın arkasında başka bir yazarın görüşüne yer verilmesi. Hâlâ bunu saygısızlık olarak gördüğüm için her fırsatta, her karşılaşmada dile getireceğim.
·
132 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.