biz çocuktuk ve keşke hep çocuk kalsaydık...1000Kitap
Önce çocukluğumun renkleri canlandı gözümde. Sonra kokusu doldu burnuma. Kahkahalarımız, bağırışlarımız, çığlıklarımız, mutluluklarımız, üzüntülerimiz… Çocukluğum… Yaptığım çamurdan evlerim, çamurdan arabalarım, masalarım… Her şeyin kısıtlı olduğu zamanlarda hayal gücümüzün sınırsızlığı, sonsuzluğu… Bizim çocukluğumuz, anne babamızın gençliğiydi. Hiçbir şeyi kafamıza takmadığımız, dilediğimiz kadar sokakta oynadığımız; bıkmadan, usanmadan, korkmadan geçen günlerdi.
Sonra mahalle sohbetleri… Annelerimizin bitmek bilmeyen o güzel sohbetleri; geliş gidişleri, misafirlikleri… Odun ateşinin üstündeki sacda pişirilen yufkanın kokusu… Gönlümüzce koşup oynadığımız o günler…
Yavaş yavaş mı yoksa birden mi anlayamadan büyüdüğümüz
— ya da büyüdük sandığımız — ergenliğin başkaldırı mücadeleleri…
İlk hoşlantı, ilk aşk, ilk beğenilme arzuları… Heveslerimiz, isteklerimiz…
Sonra büyüyüşümüz… Hayatın gerçekleri ve yaşam mücadelesi… Akıp giden hayat; yitip giden arkadaşlıklar, dostluklar, komşuluklar… Veda edemediğimiz “Ne oldu bize?”, “Ne ara büyüdük?”, “Neler yaşadık?” soruları… Biraz hüzün, biraz buruk bir mutlulukla canlandı zihnimde.
Çocukluğuma, o sokağa, o insanların arasına gittim kitap boyunca. Şimdi bu incelemeyi yazarken çocuğuma bakıyorum: Dört yaşındaki kızıma… Koltukta oturmuş telefona bakıyor. Hayır, ben kötü bir anne olduğumu düşünmüyorum; evde yapılacak ve oynanacak olan her şey kısıtlıdır. İsterdim ki benim çocukluğumdaki gibi bir çocukluk geçirsin, doyasıya oynasın, korkmadan evimizin bahçesine çıkabilsin. Ama ne insanlar o zamanın insanları ne de zaman…
Bir çağ geldi geçti. Şimdiki çocuklar için hep “şanslı” deriz ama asıl şanslı olan bizlerdik.
Velhasıl büyüdük ve her şey değişti.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.