Hayat bir onay sistemi değil, bir ifade alanıdır.
Yıllar önce Cins dergisinde okuduğum bir yazıda, “Benim tarzım” ifadesine “Ben’in yok ki tarzın olsun!” diyerek tokat atan bir yazar vardı. Ayn Rand da Hayatın Kaynağı’nda aynı tokadı atıyor.
Howard Roark; idealist, tavizsiz, ben sahibi bir mimar.
Peter Keating ise yetenekli olmasına rağmen toplumun düşüncelerini fazlasıyla önemseyen, beğenilmemekten korkan, “ikinci elci” bir başka mimar.
Bu iki zıt karakter üzerinden ilerleyen ve geleneksel ahlak anlayışına meydan okuyan romanda, “Ben”in (ego) doğuştan verilen bir hak değil; insanın bağımsız düşünme ve bedel ödeme cesaretiyle kazanılan bir başarı olduğu fikri öne çıkıyor. Yazar, bu düşüncelerini zaman zaman didaktik sayılabilecek bir üslupla ve uçlara yakın karakterler aracılığıyla açıkça ortaya koyuyor.
Kitabın farklı bir bakış açısı sunmasını ve hayata dair üzerine düşünülmesi gereken birçok ikilem barındırmasını kıymetli buluyorum. Hayatın Kaynağı, sanki beğenilmek için değil, rahatsız etmek için yazılmış gibi. Rahatsız edici; çünkü Keating’de kendimizden bir parça görmek, Roark’a göre çok daha kolay.
Romanda, her biri ayrı ayrı incelemeyi hak eden derinlikte farklı karakterler de bulunuyor. Ancak ben burada, beni en çok etkileyen ve en vurucu bulduğum fikir üzerinde durmak istedim.
Hepimiz zaman zaman Roark, ama çoğunlukla Keatingiz sanırım. Kendi adıma, hayatımda “Roarklık” yaptığımı düşündüğüm anları hatırladığımda kendimle daha çok gurur duyuyorum.
Eğer Roark gibi değilsek, bunu bilerek olmayalım; kendimize yalan söyleyerek değil.
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.