İnsan bazen en çok,
kendi zihninden korkar.
Kâbus, korku yaratmak için yazılmış bir metin değildir;
zihnin kendi kendine kurduğu tehditlerin romanıdır.
Mehmet Rauf bu eserde dış dünyayı geri plana iter.
Olan biten, büyük ölçüde bilincin içinde gerçekleşir.
Kâbus, bir olaydan çok bir hâl olarak var olur:
insanın kendi düşüncelerinin içine hapsolması.
Romanın en belirgin tarafı,
gerçek ile kuruntunun sınırlarının bilinçli biçimde bulanıklaştırılmasıdır.
Okur, anlatılanların “gerçekliğini” tartmak yerine
bu belirsizliğin yarattığı huzursuzluğu hissetmeye davet edilir.
Çünkü kâbus dediğimiz şey de tam olarak budur:
kaçacak yer bulamamak.
Mehmet Rauf, Servet-i Fünûn estetiğine özgü içe dönük anlatımı
burada daha dar bir alana sıkıştırır.
Duygular açıklanmaz;
tekrar eder, dolanır, yoğunlaşır.
Bu tekrarlar bir zayıflık değil,
takıntının anlatım biçimidir.
Kâbus’ta asıl tehlike dışarıdan gelmez.
Ne insanlar ne de olaylar belirleyicidir.
Tehlike, insanın kendi zihnini sürekli yoklaması,
her ihtimali büyütmesi ve
kendisini ikna edememesidir.
Roman, bu iç sıkışmayı sakin ama ısrarlı bir dille kurar.
Mehmet Rauf burada romantik bir melankoli sunmaz.
Aksine, melankolinin yıpratıcı tarafını gösterir.
Düşünmek bir ayrıcalık değil,
bir yük hâline gelir.
Kâbus, uykuda değil;
uyanıkken yaşanır.
Bu yönüyle Kâbus,
bireysel psikolojinin edebiyatta erken ve cesur bir kaydıdır.
Yüksek sesle konuşmaz;
ama içten içe daraltır.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.