Bahçıvan ve Ölüm, edebi açıdan beni “vay be” dedirten bir kitap olmadı. Dil olarak sade, yer yer dümdüz. Büyük anlatı oyunları, çarpıcı metaforlar ya da uzun uzun altı çizilecek cümleler yok. Zaten yazarın da böyle bir iddiası olduğunu düşünmüyorum.
Ama duygusal olarak… orası bambaşka bir yer.
Bu kitap okuru edebiyatla değil, hayatla yakalıyor. Ölümle, kaybetme ihtimaliyle.Çünkü hemen herkesin hayatında bir noktada bir ölüm vardır; ya yaşanmıştır ya da ucundan dönülmüştür. Kitap tam olarak buraya dokunuyor.
Bence bu yüzden etkiliyor.
Yazar burada “iyi yazayım” kaygısıyla değil, yasını saklamadan anlatma ihtiyacıyla yazıyor. Bir baba kaybını süslemeden, filtresiz, bazen dağınık hâliyle bırakıyor okurun önüne. Okur da ister istemez kendi hikâyesini bunun içine koyuyor.
Ben bu kitabı okurken metinden çok kendimle yüzleştim. Kendi korkularımla, kendi şükürlerimle, kendi “az kalsın”larımla. Ağlatan şey cümlelerin gücü değil, onların açtığı yer oldu.
Sonuç olarak:
Büyük bir edebi eser mi? Bana göre hayır.
Etkili bir kitap mı? Kesinlikle evet.
Bu kitap edebiyatla değil, herkesin kalbinde sessizce duran ölüm gerçeğiyle konuşuyor.
Ve bazen bu fazlasıyla yetiyor.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.