Öncelikle belirtmeliyim ki,kitabın dili o kadar güçlüydü ki,okurken başkarakter Mitsu’nun o mutsuz,bezmiş,halleri tam anlamıyla bana da bulaştı,bir bunaldım yani.O his resmen kitap boyunca yakama yapıştı.Evet,kitabın huzursuz edici bir yanı vardı ama kitapta da yazarın Henry Miller’dan alıntı yaptığı “Her şeye rağmen neşemizi yitirmeyelim.”sözü her şeye rağmen devam etmek zorunluluğumuzu da hatırlatır şekilde kitabın başlarına yerleştirilmişti.Kendi cehenneminin üstesinden gelmeye çalışan karakterlerle,sessizliğin derininden gelen bir çığlıktı kitap ve okur olarak o çığlığı duymamak mümkün değildi.Sessizlik içinde atılan bu çığlık, insanın kendisiyle yüzleşmesinden kaçamayacağına da vurgu yapıyordu.
Kitabın başkarakteri Mitsu.
Geçmişine bakınca hep kaybetmiş ve hep bir travma yaşamış.Bir kaza sonucu sağ gözünü kaybetmiş.Küçükken babasını kaybetmiş,ağbilerinden biri İkinci Dünya Savaşı’ndan geri dönmemiş,bir diğeri linç edilerek öldürülmüş ki,kanlı cesedini taşımak zorunda kalan da Mitsu olmuş.Zihinsel engelli kızkardeşi intihar etmiş.Annesinin akıl sağlığı muamma…
Şimdiye bakınca,çirkinliği annesi tarafından bile onaylanmış biri Mitsu.27 yaşında,üniversitede öğretim görevlisi.Bebeği kafasında anormal bir kitle ile doğmuş,zihinsel engelli olduğu için zorunlu olarak bakımevine bırakılmış.Bebeğin bu durumu karısı ile arasındaki cinselliği tamamen bitirmiş.Karısı bir alkoliğe dönüşürken,Mitsu sessizce kendi kabuğuna çekilmiş.Ve tek arkadaşı tüm kafasını kızıla boyayıp,çırılçıplak ve sapkın bir şekilde mazoşist deneyimler yaşama arzusunu dünyaya haykırırmışcasına intihar etmiş.Hem bebeğin durumu,hem karısı ile olan ilişkisi,hem de arkadaşının intiharı Mitsu’yu bir bezginliğe doğru itmiş.Sessizleşmiş ve kendi kabuğuna çekilmiş.
Olaylar Mitsu’nun erkek kardeşi Takaşi’nin Amerika’dan dönüp,çocukluklarının geçtiği köye dönmeleri ile başlar.Bir ailenin geçmişine tanık olurken aynı zamanda saklı kalmış şeyler de gün yüzüne çıkar.
··
159 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.