Sürgün ve Krallık, okuru içine alan bir hikâye kitabı değil;
okurun karşısına geçip susarak konuşan bir kitap.
Camus burada olay anlatmıyor, insanın dünyadaki yalnız konumunu gösteriyor.
Kalabalıklar içinde sürgün oluşumuzu,
anlam ararken bile mesafeyi koruyuşumuzu,
bir yere ait olamamanın sessiz ağırlığını…
Hikâyeler soğuk, karakterler uzak, duygular bastırılmış.
Bu yüzden insan “okudum ama bana geçmedi” diyebilir— ki bu çok anlaşılır.
Çünkü Camus bu kitapta okuru teselli etmiyor, sınavdan geçiriyor.
Özetle:
Bu kitap sevilmek için yazılmamış.
Anlaşılsa bile sarmıyor, dokunsa bile ısıtmıyor.
Camus’un en mesafeli, en suskun metinlerinden biri diyebilirim
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.