Tuhaflar Kulübü, günümüzde okullarda ne yazık ki sıkça karşılaştığımız akran zorbalığını çocukların dünyasından, yargılamadan ama net bir duruşla anlatan çok tatlı bir hikâye.
Sınıfta miyop olan, kekeme olan, disleksili olan, kilolu ya da çok zayıf olan; çilli, kulakları büyük, nefesi kokan çocuklar var. Kitabın diliyle söylersek, hepsinin birer “tuhaflığı” var. Ama bu çocuklar bu özelliklerinin farkında ve kendileriyle barışık. Hatta bazıları bunlara gülmeyi bile öğrenmiş.
“Her sınıfta kekemeler, disleksililer, şişmanlar, sıskalar, miyoplar vardır. Doğanın dağıttığı roller bunlar.”
Asıl tuhaflık ise onları hedef alan, zorbalık yapan çocukta gizli. Çünkü kitap bize şunu çok sade bir şekilde söylüyor:
Sorun farklı olmak değil, farklı olana zarar vermek.
Bu çocuklar bir araya gelerek Tuhaflar Kulübü’nü kuruyorlar. Kulübün başını ise kekeme bir çocuk çekiyor. Dışlanmamak isteyen herkes, kendi özelliğini bilerek bu kulübe dâhil olmak istiyor ve zamanla bu birliktelik sıcacık bir dostluğa dönüşüyor.
“Bil ki, hayatta en kötü şey mücadele etmemek, başkalarının sana zarar vermesine izin vermektir.”
Hikâyenin en güçlü anlarından biri, okula gelen yazarla yaşanıyor. Yazarın da bir zamanlar kekeme olduğu, disleksi yaşadığı, görünüşüyle alay edildiği ortaya çıkıyor. Ama bugün o bir yazar. Çocuklar için bu, çok güçlü bir umut ve rol model oluyor.
“Biz insanların, özellikle de çocukluğumuzda ve ergenliğimizde bir sürü çatlağı vardır.”
Ve final…
Zorbalık yapan çocuk, bu kez dışlanan kişi olduğunu fark ediyor ve kulübe katılmak istiyor. “21 kişi bir kişiye karşı olduğunda, bu da bir dışlanma değil mi?” diye soruyor. Hikâye, dışlamayı dışlamadan; empatiyle ve dostlukla kapanıyor.
“Unutmayın, her şeyin başı kültürdür.”
Kısacası Tuhaflar Kulübü;
farklılıkları normalleştiren, empatiyi güçlendiren, zorbalığı sorgulatan çok sıcak bir farkındalık kitabı.
Ben özellikle 4–5. sınıflara gönül rahatlığıyla öneririm.
Çok tatlıydı, çok sevdim.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.