Zeytindağı’ndaki Portakallar, yalnızca iki çocuğun dostluğunu anlatmakla yetinmeyen; Yahudi ve Müslüman ailelerin çocukları üzerinden insanlığın nasıl savrulduğunu, gücün vicdanı nasıl susturabildiğini sert ama sessiz bir dille sorgulayan güçlü bir romandır. Akıl, güvenlik ve hak iddialarıyla meşrulaştırılan zulmün ve yıkımın nasıl “zorunlu bedel”e dönüştürülebildiğini gösterir; bir evin yıkılışıyla birlikte adaletin de yerle bir edilişine tanıklık ettirir.
Bu karanlığın ortasında Esty ve Aksa’nın dostluğu, gerçek bir çocuk masumiyetiyle insanlığın henüz tamamen ölmediğini fısıldar. Çünkü çocuklar kimlik savunusu yapmaz; kalplerini savunur. Büyüklerin “hak” diye bağırdığı yerde, onlar yalnızca can görür. Roman, okura şunu hatırlatır: Başkasının acısına üzülebiliyorsan insansın. Ve şu soruyu zihne bırakır: Bir ev kime aittir; üzerine bayrak dikene mi, içinde korkuyla uyuyana mı?
Romanın ruhunda, Necip Fazıl’ın “Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem” diyen adalet çağrısı ile Mevlânâ’nın sahicilik öğüdü yankılanır. Esty ve Aksa’nın arkadaşlığı, ideolojilerin ötesinde insan kalabilmenin mümkün olduğunu gösterir.
Bu yönüyle Zeytindağı’ndaki Portakallar, taraf tutmaktan çok okuru vicdanıyla baş başa bırakan; ideolojiler uğruna kaybedilen insanlığı ve çocukların, hiçbir şey bilmeden onu nasıl koruyabildiğini anlatan, derin, sarsıcı ve mutlaka okunması gereken bir yüzleşmedir. 
Esra Yurttaş Yılık
Esra Yurttaş Yılık
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.