Kitabımız bir kazayla başlıyor.
Ve bu kazadan öncesini ve sonrasını paralel şekilde okumaya başlıyoruz.
Bianca ve Mikael, metropol hayatını geride bırakıp iki çocuklarıyla birlikte İsveç’in Köpinge bölgesindeki sakin bir kasabaya taşınan bir çift. Dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen bu kasaba ve komşuluk ilişkilerinin, taşındıktan sonra hiç de göründüğü gibi olmadığı yavaş yavaş ortaya çıkıyor. En başta bahsedilen kazanın gerçekten bir kaza mı, yoksa kasıtlı mı olduğu sorusu ise kitap ilerledikçe zihnin bir köşesinde dönüp duruyor.
Hikâyeyi üç farklı karakterin gözünden okuyoruz: Mikael, komşuları Jacqueline ve Jacqueline’in oğlu Fabian. Genel olarak çoklu bakış açısının hikâyeyi dağıttığını düşünen biri olsam da, bu kitapta olayların tam da bu karakterler etrafında şekillenmesi anlatımı güçlendirmiş. Hikâye parçalanmak yerine derinleşiyor.
Gerilim hissiyle başladığım bu kitap, ilerledikçe insan ilişkilerinin karanlık ve kırılgan yönlerine, özellikle de akran zorbalığı ve aile bağlarına odaklanan bir anlatıya evrildi. Özellikle bir ebeveyn olarak, “farklı” olmanın çocuklar üzerinde nasıl bir dışlanmaya dönüştüğünü ve bunun yalnızca çocuklarla sınırlı kalmadığını okumak oldukça sarsıcıydı.
Kitap boyunca şunu çok net hissediyoruz:
Bu kasabada kimse tamamen masum değil ve hiçbir şey ilk bakışta göründüğü gibi değil.
İyi Komşular, sessiz görünen hayatların altında birikenleri, bastırılanları ve görmezden gelinenleri anlatan; okuru rahatsız ederek düşündüren bir hikâye. Bitirdiğinizde sadece “ne oldu?”yu değil, “neden oldu?”yu da sorgulatıyor. Psikolojik derinliği olan, küçük kasaba atmosferinde insan ilişkilerini ve sınırları irdeleyen hikâyeleri seven okurlar için etkileyici bir okuma sunuyor. Ancak yüksek tempolu, sürekli ters köşe yapan klasik bir gerilim beklentisi olanlar ya da tek bir karakter üzerinden ilerleyen, çok hızlı akan hikâyeleri tercih edenler için beklentiyi karşılamayabilir.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.