Tomris Uyar’ın ilk öykü kitabı. 1965-1970 yılları arasında yazılmış on yedi öyküden oluşuyor.
Ben roman okumayı da çok severim. Türk edebiyatında roman konusunda çok değerli isimler var ama bence edebiyatımızda öyküler bambaşka bir yerde. Hepimizin hayatları birbirinden farklı, hepimizin farklı dertleri var. Hatta bazı dertlerimiz hayatımızın olağanı gibi. İşte bizim öykücülerimiz bunları görüyor. İnsanın usul usul kalbini tahriş eden, sızlatan ama kendini alıştıran dertleri görüyorlar ve bunu öyle güzel kaleme alıyorlar ki.
Tomris Uyar, fırça darbeleri ile sahneyi betimleyip hikayeyi anlatmaya başlıyor. Bazı paragraflar italik yazılmış. O anda sahne duruyor ya karakterin düşüncelerini duyuyoruz ya da bir anı çıkıyor ortaya. Bazen düşünce selinin içinde bir anda üçüncü kişi yorumları olarak bu paragraflar karşımıza çıkıyor.
Hikayeler hüzünlü ama tek bir kişinin tarafında olamıyorum okurken, herkesin motivasyonunu ve yaşadıklarını kırılgan bir şekilde anlatmış Tomris Uyar. Kırılgan’ı Tomris Uyar’ın kendisinden kaptım. Kitabın sonunda kırılgan “ipek”ten, dayanıklı “bakır”a geçişine değiniyor ve henüz bakır kısmını bilmesem de bu ufak bir dokunuş, bu öyküleri parçalayacakmış gibi hissettirdi bana.
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.