“I think about Meg Loughlin every day."1000Kitap
“Kötülük bazen canavar gibi görünmez; bazen sadece kapı komşundur.”
Bu kitabı okurken sık sık durmak zorunda kaldım.
Çünkü Komşu Kızı korkutmuyor; insanın içine oturuyor.
Jack Ketchum burada bir hikâye anlatmıyor, bir vicdan yükü bırakıyor. Okur olarak sadece tanık olmuyorsun; susanlardan biriymişsin gibi hissettiriyor. En ağır olan da bu.
Meg Loughlin, romanda yalnızca bir karakter değil. O, korunması gerekirken görmezden gelinen masumiyet. Ona yapılanlar tek bir “kötü insanın” değil, sessiz kalan herkesin suçu gibi anlatılıyor.En rahatsız edici figür Ruth Chandler değil, ona sessizce alan açan çevredir aslında.
Bu yüzden kitapta beni en çok yaralayan şey şiddetin kendisi değil, normalleşmesi oldu.
David’in anlatıcı olması kitabı daha da acıtıcı kılıyor. Çünkü onun korkusu, tereddütleri ve geç kalmış pişmanlığı çok tanıdık. Okurken defalarca “Bir şey yapmalıydı” dedim; ama sonra şunu fark ettim: Bu kitap, o cümleyi okura kurdurmak için yazılmış.
Dili sade, anlatımı soğukkanlı. Yazar duyguları zorlamıyor, çünkü gerek yok. Her şey zaten fazlasıyla ağır. Kitap bittiğinde rahatlama gelmiyor; bir sessizlik kalıyor. Uzun süre de geçmiyor.
Komşu Kızı herkes için uygun bir kitap değil. Ama bazı kitaplar iyi hissettirmek için değil, unutulmamak için yazılır. Bu da onlardan biri.
··
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.