Ölüm…
Biz mi ölülerin gözünü kapatırız, yoksa ölüler mi bizim gözlerimizi açarlar?…
Kahramanımız; babasıyla olan anılarını ve babasının kansere yakalanmasını, babasının kaybına değin ve kayıptan sonraki yaşamını anlatıyor. Babasını bu nedenle kaybeden arkadaşlarım için çok daha etkileyici bir kitaba dönüşeceğini düşünüyorum. Ancak babası hayatta olanlar da bu kitabı okurken ve okuduktan sonra dahi babasıyla ilişkisini sorgulayacaktır.
Kitap kronolojik olarak ilerlemiyor açıkçası. Yazar babasının kaybından sonraki süreci yazarken devam edemeyeceğini söyleyip ara ara geçmişe dönüyor ve burada babasıyla ilgili anılarını anlatmaya başlıyor. Zaten hayat da böyle değil midir? Her şeyi kronolojik mi anlatırız? Bugün biriyle yaşadığımız sıkıntıya ağlarken bile aklımıza güldüğümüz anlar gelir ve gözyaşları içerisinde tebessüm ettiğimiz anlar olur. Bu bağlamda kafanız karışmasın, hayatın içerisinden bir kitap oldu.
…
Yazarla tanıştığım bir kitap oldu ve şu sıralar çok gündemde olmasından kaynaklı biraz çekinerek okudum. Ancak endişemin yersiz olması ve böyle bir kitapla tanışmak açıkçası mutlu etti beni. Özellikle yazarın betimlemeleri, sözleri… Okuma açısından yorucu değildi belki ama bende bıraktığı etkiler dolayısıyla yorulduğumu hissettim. Kitabı merak edip okumaktan kaçınanlar için vakit kaybetmeden okumalarını isteyeceğim bir öneri de bırakıyorum buraya.
İyi okumalar dilerim
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.