Mucize zamanlar
Veronika, “yaşamın, harekete geçmeden önce doğru anı beklemekten ibaret olduğunu biliyordu.” O an geldi ve Veronika intihar etme kararını verdi. Bir intihar mektubu hazırlayacaktı, mektupta ülkesi olan Slovenya’nın yerini bilmeyen bir dergi yüzünden canına kıydığı yazacaktı. Oysa sahibi sebep bu değildi elbette. Aslında, yaşamında sürüp giden aynılık hissiyatı ve yıllar geçtikçe acı çekme olasılığının artışı, dünyada her şeyin yanlış olması, Veronika’nın bu durumu düzeltmeye gücü yetmemesi, aciz hissetmesi gibi sebepler Veronika’yı yaşamdan alıkoyuyordu. Veronika ölmeye yattı fakat olmadı. Gözlerini bir akıl hastanesinde açtı. Doktorlar kalbinin geri dönüşsüz hasara uğradığını, yakında zaten öleceğini söyledi. Veronika, akıl hastanesinde yaşama dair hissettiği ufacık bir pırıltıda kahroluyordu. Zira, deliydi, ölecekti, hislerin anlamı yoktu ve kararından dönmemeliydi. Ölüme ikna olmuştu. Derken “ruhu yeniden derin bir huzurla doldu, Veronika bir kez daha yıldızı gökyüzüne ve odayı tatlı bir ışıkla dolduran yeniaya baktı. Bitimsizlikle sonsuzluğun el ele yürüdüğü izlenimini yaşadı yeniden. Yalnızca birine baksanız bile örneğin sınırsız evrene ötekini hiç bitmeyen hiç geçmeyen hep şimdi olan zamanın varlığını da seziyorsunuz.”Veronika o an yeniden doğdu adeta, Dr. İgor’un tezi sonuç verecekti. “Ölüm bilinci bizi daha yoğun yaşamaya yöneltir” her yeni gün bir mucizedir insana, yaşamak lazım..
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.