Yazgımıza Utanç Yazdılar
Fas'ın çöllerinden Marakeş'e gelen gizemli bir yolcu kendi öyküsünü anlatmaya koyulur masalcılara..Babası, hep bir erkek evlat istemiştir; annesi ise toplumun, geleneğin ve babasının yoğun presi altında "sayın yazgı"nın da şaşmaz buyruğuyla her seferinde "kız" doğurmaktadır..Kız evlat sayısı, erkek hükmünün süregeldiği "ev"de tahammül sınırlarını aşınca sözkonusu baba, anne karnındaki sonuncu bebeğin kız olamayacağına, olmaması gerektiğine karar verir ve yazgıyı değiştiriverir..Çocuk doğduğunda cinsiyetine bakmaksızın ona bir erkek adı verir, bir süre sonra da sünnet düğünü yaptırır..Kahramanımız kadın olarak doğmak gibi affedilmez bir suçun cezasını yirmi yıl erkek gibi yaşayarak ödeyecektir..Erkek gibi davranarak, erkek gibi hissederek, erkek gibi "var olarak"..Yirmi yıllık erkeklik oyunu, bir kadir gecesi babanın ölüm döşeğine yatmasıyla özgürlük mü ikinci bir esaret mi anlayamadığı bir yeni hayata devirir bizimkini..Kutsal Gece; kimliğini kazandığı gece, babasının Son nefesini verdiği gece, yalanın son bulduğu gece, "erkekliğin öldüğü gece"dir..Tekrar kadınlığına döndüğünde yaşayabileceği bir kimliği kalmamıştır elbette..Toplumun, törelerin, geleneksele bağlamış dinin ve erkeğin "höt zöt"ü altındaki kadının hikayesi bu..Kumdan ve rüzgardan oluşan bu çocuğun hikayesini anlatmaya kalkışanların başı dertten kurtulmazken dinleyici ve okurların ise Goncourt ödülüne kadar yolu vardır..Tahar Ben Jalloun, yalnızca Doğu'nun malı olan bir derdi ele alıyor: "utanç" sevgili okur, "utanç"...
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.