Roddy Doyle’un Paddy Clarke Ha Ha Ha romanı, bir çocuğun yaşadıklarından çok, bir çocuğun düşünme biçiminin nasıl değiştiğini anlatıyor. Kitapta çok uzun bir zaman geçmiyor ama Paddy’nin dünyayı algılayışı baştan sona dönüşüyor. Başlarda olaylar sadece olur; açıklama yoktur, duyguların adı konmaz. Anlatım dili de tam olarak bunu yansıtıyor: hızlı, kopuk ve sonuçsuz. İlk başta zorlayıcı gelse de, kendimi Paddy’nin yerine koyduğumda bu dilin ne kadar sahici olduğunu fark ettim.
Romanda şiddetin evde, okulda ve çocukların kendi aralarında ne kadar normalleştiği oldukça sarsıcı. Yetişkinlerden görülen şiddet, çocuklar arasında oyuna ve eğlenceye karışarak giderek daha tehlikeli bir hâl alıyor. Paddy de zamanla sadece yaşayan bir çocuk olmaktan çıkıp, olaylara anlam vermeye çalışan birine dönüşüyor. Bana göre büyümenin en net göstergesi de bu: olaylara mantıklı bir açıklama getirme isteği ve bunu beklemek. Ancak bu durum, sebepsiz mutlu olmayı da zorlaştırıyor.
Kitap bittiğinde Paddy daha farkında ama daha az hafif biri. Paddy Clarke Ha Ha Ha, çocukluğun nasıl sessizce geride kaldığını gösteren, rahatsız edici ama
güçlü bir roman.
·
269 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.