Zaman kazanılmaz. Zaman yaşanır.
İlk bakışta masalsı, sade ilerliyor; fakat sayfalar ilerledikçe insan fark ediyor ki bu kitap aslında zamanın, hayatın ve insan olmanın en sert eleştirilerinden birini yapıyor.
Momo’nun en büyük gücü konuşmak değil, dinlemek. Gerçekten dinlemek. Bugünün dünyasında neredeyse kaybolmuş bir yetenek. İnsanların kendilerini, korkularını, yalnızlıklarını ve sıkışmışlıklarını fark etmelerini sağlayan bir sessizlik bu.
“Ne zaman bu kadar aceleci olduk? Ne zaman yaşamayı bırakıp sadece yetişmeye başladık?”
Duman Adamlar aslında hepimizin hayatına sızmış olan şeyler:
takvimler, yapılacaklar listeleri, verimlilik takıntısı, “zaman kazanma” hırsı…
Ama kitap çok net söylüyor: Zaman kazanılmaz. Zaman yaşanır.
En çarpıcı olan da şu:
Bu kitap hızdan değil, yavaşlıktan bahsediyor.
Gürültüden değil, sessizlikten.
Koşmaktan değil, durmaktan.
Okurken insan ister istemez kendi hayatına dönüyor:
Ne zamandır birini gerçekten dinlemedim?
Ne zamandır hiçbir şey yapmadan oturmadım?
Ne zamandır acele etmeden yaşamadım?
Momo, insana bağırmıyor. Öğüt vermiyor.
Sadece aynayı tutuyor.
Ve bazen bir kitapta en sarsıcı olan şey tam olarak budur.
Modern dünyanın içinde yavaş yavaş silinen ruhu hatırlatan bir metin.
Okuyup bitince insanın içinde tuhaf bir boşluk değil, tuhaf bir uyanıklık kalıyor.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.