Birkutukitap sayesinde bu kitapla tanıştım. Kitabın çok hızlı akıp giden sade ve anlaşılır bir dili var. Yalnız iki yaşlı insanın birlikte tekrar var olmasının, hayatlarına yeni bir bakış açısı getirmesinin, tükenmiş duyguların yeniden canlanmasının ve birbirleriyle yaşadıkları heyecanın, oldukça zarif bir hikayesi. Önlerine çıkan engellerde son raddeye kadar ümitlerini kesmemeleri, hayattan zevk almak için birbirlerine tutunmaları etkileyici ve güzeldi.
Hayatta her zaman çevremizdekilerin sesinden çok kendi ruhumuzun, kendi içimizin bizi götürdüğü, bize iyi gelen yerlere ilerlediğimiz ve sessiz gecelerimizi her daim yıldızlarla aydınlatabildiğimiz günler diliyorum..
Spotify listemde çok severek ve (söyleyerek) :) dinlediğim ‘Geceler Düşman’ şarkısını düşman gecelerde dost olan Addie ve Louis’in arkadaşlığına ithaf etmek istiyorum.
‘’Kimimiz yorgun, kimimiz solgun
Kimi isyankâr.
Acı gerçek bu, ömrümüz bir su
İçiyor yıllar.
Hani nerde beklenenler?
Medet umdum senelerce,
Acılar hep doludizgin,
Yine hayır yok gecelerden.
Vakit geç olmuş, dönülmez yolmuş,
Yürek bin pişman.
Bundan böyle bana meyler dost,
Geceler düşman..’’
··
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.