Hemen hemen hepimiz okuduğumuz kitaplarda kendimizden bir şeyler bulmak isteriz. Belki de okumanın keyfine ancak böyle varır, metne ancak böyle ait hissederiz. Belki de bir önceki okuduğumuz kitabın etkisinden çıkmanın en güzel yoludur bu. Bahçıvan ve Ölüm tam olarak böyle bir kitaptı. Okurken, birkaç sene önce yaşadıklarım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Karakterler yazarın babası ve kendisi değil de sanki ben ve dedemdi. Bu kadar benzer hayatlar yaşamış olmamız, acının aslında ne kadar ortak olduğunu gösterdi bana. Sevdiğimizi kaybetmenin sonsuz hüznüyle hayata devam etme mücadelesi ne kadar da ortaktı. Yasın derinliği, bitmeyen hâli ne kadar tanıdıktı.
Çok dokunaklı bir kitaptı; zaman zaman ağlamamak için kendimi zor tuttum, zaman zamansa akışına bırakıp ağlamayı tercih ettim. Bana, günlüğümü okuyormuşum hissi verdiği için bu kitapla çok güçlü bir bağ kurdum. Sanırım bu kitabı kimseye önermek kolay olmayacak. Okuyanın da kendinden ortak şeyler bulması ihtimali kaygı verici; ama aynı zamanda böyle derin bir kitabın kimse tarafından okunmamasını kabul etmek de istemiyorum. Bu yüzden ilk önereceğim kitap olması büyük bir çelişki benim için. Çok özelsin benim için çok.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.