Akan bi nehir gibi, felsefi anlamda doyurucu bir kitaptı. Her hikaye, kısa olmasına rağmen uzun süre zihinde kalan bir düşünce bırakıyor. Coelho’nun dili burada öğretici olmaktan çok, okura eşlik eden bir anlatı gibi ilerliyor.
Cengizhan ve Şahin’in hikayesi, öfkenin ne kadar yıkıcı olabileceğini oldukça sade bir şekilde gösteriyor. Bir dostumuzun bize zarar verdiğini, bizi incittiğini düşündüğümüz anlarda bile, aslında onun davranışının bizim iyiliğimize hizmet eden bir tarafı olabileceğini hatırlatıyor. Bu bakış açısı, öfkeye biraz mesafe almayı mümkün kılıyor.
Kitaptaki bir diğer hikaye olan Yalnız Kor, beni en çok etkileyen anlatı oldu. Kor, tek başına kaldığında ne kadar parlak olursa olsun sönmeye mahkumdur. Ancak ateşle bir araya geldiğinde canlanır ve yanmaya devam eder. Bu metafor, insan ilişkilerine dair çok tanıdık bir yere dokunuyor.
Tıpkı biz insanlar gibi; yalnızlık, paylaşımın olmadığı bir yalnızlıksa, kişiyi olumsuz duygulara daha yatkın hale getiriyor. Buna karşılık birliktelik ve paylaşmak, duygunun yönünden bağımsız olarak iyileştirici bir alan açıyor. Kötü de olsa, iyi de olsa, bir şeyi karşındaki bir insanla paylaşabildiğinde ışık yanmaya devam ediyor. Belki de paylaştıkça, yandığında daha da güçlenerek.
Bu kitap bana, insanın tek başına ne kadar güçlü görünürse görünsün, ilişki ve paylaşım olmadan eksik kaldığını bir kez daha hatırlattı.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.