Hemen konuya gireyim.
Zen ve Okçuluk kısa bir kitap ama altı dolu. Eugene Herrigel bu kitapta Zen’i öğretmiyor, Zen’in insanı nasıl yerinden ettiğini gösteriyor. Büyük fark.
Ne anlatıyor?
Batılı, kontrol manyağı bir adamın (Herrigel) Japon okçuluğu üzerinden kontrolü bırakmayı öğrenemeyişini anlatıyor.
Güçlü tarafları
• Batı zihninin ifşası: Herrigel sürekli anlamaya, açıklamaya, sistem kurmaya çalışıyor. Zen buna tokat gibi cevap veriyor. Bu çatışma kitabın en güçlü yeri.
• Disiplin + teslimiyet dengesi: Kitap şunu net söylüyor: Zen gevşeklik değil. Aksine, aşırı disiplin + egonun ölümü.
• Minimal ama yoğun: Laf kalabalığı yok. Her cümle “bir dur, sindir” dedirtiyor.
Zayıf tarafları (evet var)
• Romantize edilme riski: Zen’i mistik bir sis bulutu gibi algılamaya çok müsait.
• Herkese hitap etmez: Somut sonuç, net teknik, “bunu yapınca bu olur” bekliyorsan tırt gelir. Çünkü Zen sana yol haritası vermez, pusulanı kırar.
Kime uygun?
• Kontrol etmeye alışmış,
• Başarıyı “ben yaptım” diye tanımlayan,
• Öğretmen, sporcu, sanatçı ya da zihni hiç susmayan biriysen
→ okumalısın. Rahatsız olacaksın ama iyi bir rahatsızlık bu.
Kime uygun değil?
• Kişisel gelişim checklist’i arayanlara,
• “5 adımda huzur” bekleyenlere,
• Sabırsızlara
→ zaman kaybı.
Net yorum
Bu kitap sana Zen’i anlatmaz.
Zen’le seni karşı karşıya bırakır.
Ve orada ne olacağı senin egona bağlı.
Kısa, sade, tok.
Zen ve Okçuluk 
Eugene Herrigel
Zen ve Okçuluk Eugene Herrigel
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.