Bıraktıklarımız ve Taşıdıklarımız
İnsanın ezelden ebede uzanan yolculuğu Âlemlerin Rabbi’ne dönüş yolculuğudur. Bu yüzden yanımızda taşıdıklarımız kadar vazgeçtiklerimiz de önemlidir. Hatta bazı terk edişler yapmaktan öncelikli ve daha kıymetli bir ameldir.
Kendimize ne kattığımızı, yani neyi ne kadar yaptığımızı daima denetlerken, vazgeçmek üzerine düşünmeyi pek sevmeyiz. Genelde yapılana, sahip olunana odaklı bir akıl yürütme biçimimiz var. Fakat yolculuğumuzun selameti, başarısı neyi yapmadığımızla, nelerden yüz çevirdiğimizle yakından ilgilidir. Yanlış ya da gereksiz yükler bizi yolda bırakacak, oyalayacak, belki yoldan çıkaracak.
Bütün bunlar soyut benzetmeler gibi duruyor ama değil. Mesela imanımız kabulden önce terkle başlıyor. “Lâ ilâhe” derken nefsimizin hevâsı dâhil bütün sahte ilâhları reddediyor, “illallah” derken hakiki mabudu tercih ediyoruz. Ahlâk-ı hamîde de denilen İslâm ahlâkı da esasen terk edişlerle şekillenir. Adalet zulmün, sabır öfkenin, sadakat ihanetin, tevazu kibrin terkidir. Müslümanca yaşamak, neye yöneldiğimizden önce nelerden vazgeçtiğimizle şekillenir.
Her şeyin yapılabilir, her tercihin geçerli, her sözün söylenebilir görüldüğü bugünün dünyasında terk neredeyse unutulmuş bir fiile dönüşmüş bulunuyor. Bugünün özgürlük anlayışı terk edip kendine bir sınır koymayı reddediyor. Bu yüzden terki, vazgeçmeyi hatırlamak önemli.
Bu ay, bir amel olarak terki merkeze aldık. Gafleti, mâlâyâniyi, günahı, bağımlılığı, gösterişi terk edebilen mümin iradesi üzerine düşündük. Her terkin bir kabulü mümkün kıldığını, her vazgeçişin kalpte bir boşluk değil; daha doğru yöneliş için yer açtığını hatırlatmak istedik. Sûfîlerin “dört terk” başlığı altında ele aldığı; dünyadan, ukbâdan, kendi varlığından ve nihayet terkin kendisinden yüz çevirme tasavvufun özeti gibidir. Ne ölçüde yapılabiliyorsa hayata taşınması gerekir.
·
328 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.