Kitabın ebeveyn veya öğretmenlere , çocuklarla aralarındaki sorunlarda iş birliğini sağlama yollarından bahsettiğini ayrıca sorun çözme yöntemlerinin çok da karmaşıklaştırmadan çocuklara öğretilebileceğini, bunu da kolaylıkla yapmanın mümkün olduğunu örneklerle ve günlük kullanılabilecek yöntemlerle bize aktardığını düşünüyorum. Bir de bu kitabın ben de bıraktığı etkiyi paylaşmak istiyorum. Kitabı okurken çoğu zaman çocukluğumu düşündüm ya da kendi çocuğuma nasıl davrandığımla ilgili iç muhakemede bulundum. Şu an ben de bir ebeveyn olduğumdan biliyorum ki niyetimiz her konuda iyi hatta evlatlarımızı hayatımızdaki her şeyden önde tutuyoruz fakat acı tecrübelerle sabittir ki bazen de her şeyi elimize yüzümüze bulaştıran durumlarda buluyoruz kendimizi. Kısa vadede işe yarayan onca disiplin yöntemi bilmemize rağmen uzun vadede hep kaybeden biz oluyoruz. Kendi yanlışlarımızı da bu şekilde aktarıyoruz farkında olmadan yani geçmişten gelen bazı disiplin adı altındaki öğretilerimizi de kendimizce veya bazen çevre baskısıyla çocuklarımızın üstünde uygulayabiliyoruz bilinçsizce ve doğal olarak aktarım yapmış oluyoruz çocuklarımıza. Mesela cezanın işe yaradığı çoğu anlık rahatlamaları yaşarken buluyoruz kendimizi çünkü geçmişte ceza ile disipline edildik sanıldı... Ya da tepkilerimizin neden olduğuna odaklanılmadı sadece söz dinlemeye zorlandık. Bir de her durumda çocuktur anlamaz bilgisiyle büyüdüğümüzden çocukları görmezden gelebiliyoruz. Bir problem anında o anlık öfkemizi anında onlara yansıtabiliyoruz ki bunun sonuçları bize hem kısa hem uzun vadede sıkıntı oluşturabiliyor. Sonuç olarak şunu da paylaşmak istiyorum;o kadar yanlış bilginin içinde bir vesileyle bu kitapla tanışıyorum ve bu kitabın sayesinde bahsedemediğim daha bir sürü farkındalığa sahip oluyorum. Neyse ki gelişim ve değişim biten bir durum değil o yüzden bu konuda kendimi bu kitaptaki yöntemlerle geliştirmeye adadım ve özellikle pozitif disiplin düşüncemi geliştirmeyi, aile toplantısı düzenlemeyi, çocuğa sorun esnasında düşündürücü sorular yönelterek onun da bakış açısına etki etmeyi, sinirlendiğimde pozitif molaya ihtiyacım olduğu kadar onun da buna ihtiyacı olduğunun bilincinde kalmayı, yaramazlık yaptığında ilgiye sarılmama ihtiyacı olduğunu veya benim o an anlayamadığım başka bir şeye ihtiyacı olduğunu önceliklendirmem gerektiğini, her sorunu tek başıma çözmeye çalışmaktansa çocuğu da sorunun çözümüne dahil etmem gerektiğini ve daha nicesini artık biliyorum. Ve bu yüzden şiddetle çocuklarla temasta bulunan herkese tavsiye ediyorum.