dilbilim ve yazı
dillerle uzun süredir, dilbilim ile ise birkaç yıldır ilgilenen biri olarak bir sahafa verdiğim birkaç kitap karşılığında aldığım bu kitabı gayet öznel şekilde değerlendirmek isterim.
tunus'ta doğmuş ve çok dilli bir ortamda çok dille büyümüş, nispeten varlıklı ve kültürlü bir aileden gelmiş fransız bir yazar elinden çıkmış bu kitap. dilbilim konusunda ufuk açıcı da olabilecek bazı düşünceleri ve kuramsallaştırmaları mevcut.
kitabı geneline baktığımda sevmiş olsam da son kısımda dilbilimin yazıyla ilgilenmesi konusundaki fikirleri bana çok ethnocentric geldi. batılı olduğunu iliklerime kadar hissettim. çince'yi çalıştığından bahsediyor yazarımız. çince'nin harfleri yerine ideogramlarının olduğundan. çince'de alfabe yoktur, karakterler vardır. her karakter bir resim gibidir ve bazen bir heceyi, bazen başlı başına bir kelimeyi ifade edebilir. yazarımız muhtemelen çince'nin konuşma kısmı ile ilgilenmiş olsa da karakterleri ile fazla haşır neşir olmuş değil, yazdıklarından bu anlaşılıyor. diyor ki, havaalanlarında ya da metroda örneğin, çince yazıların yanında latince okunuşları da yer alır ve bu latince harfler çok daha hızlı biçimde bilgi aktarımı sağlar. bu benim katılmadığım ve okurken hayretler ettiğim bir ifade. bir fransız için elbette aşina olduğu latince harfler daha çok ve daha çabuk bilgi aktarımı sağlar. fakat çince ile büyümüş birisi için karakter çok daha fazla anlam taşır. çünkü karakterlerin içinde radikaller dediğimiz daha da küçük parçalar bulunur ve bunlar karakteri bilmesek dahi bize onun hakkında ipuçları verir. örneğin yıkamak kelimesini ifade eden karakterin içerisinde su radikali bulunur. ya da gözyaşı karakterinin içerisinde. böylece su radikalini gördüğünüzde su ile ilişkili bir kelimeye baktığınızı da anlamış olursunuz.
her dilbilimci yazı ile ilgilenmek zorunda değildir belki. fakat yazıyı dilbilimin dışarısında tutmak birçok dili eksik anlamamıza sebebiyet verecektir. dünya avrupa ve amerikadan çok daha büyük ve çeşitlidir.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.