Bazı kitaplar vardır; okunmaz, yaşanır.
Yaşattığını Yaşa tam olarak böyle bir kitap. Zeus Kabadayı, satır aralarında kendi hayatının kırık dökük parçalarını okurun avuçlarına bırakıyor. Ne tam bir isyan bu, ne de bütünüyle bir kabulleniş… Daha çok, yaşadıklarından süzülmüş bir yorgun bilgelik.
Her insan hayatla farklı bir pazarlık yapar. Kimi yenilir, kimi direnerek değişir. Yazar da bu kitabında, düşe kalka öğrendiklerini saklamadan anlatıyor. Yer yer öfkeli, yer yer kırgın; ama her hâliyle gerçek. Çünkü bu kitapta süs yok, rol yok, maske yok.
“Kitap okurunu bulur” derler ya…
Bu kitap, yarım kalmış cümleleri olanların, kalabalıklar içinde yalnız yürüyenlerin kitabı. Kısa cümlelerinde bile uzun suskunluklar saklı. Dipnotlarında bile, hayatın sert dokunuşları var.
Affetmekten söz ederken bile kolaycılığa kaçmıyor yazar. Kahramanlığı anlatırken, onun yalnızca filmlerde güzel durduğunu fısıldıyor. Asıl kahramanlığın, insanın kendini omuzlaması olduğunu hatırlatıyor.
Ve insan anlıyor ki;
yalnızlık bazen bir eksiklik değil, bir duruştur.
Geçmiş bazen bir yük değil, bir öğretmendir.
Bu kitap;
herkesin içinde susturduğu cümlelere dokunuyor.
Kitaptan birkaç alıntı:
- "Hakkını helal ettin mi diyecekler? İşte o zaman hesaplaşacağız."
- "Herkese koşarak gittim ama bir kendime gelemedim."
- “Artık geçmişle işim bitti benim.
Kendi süper kahramanım, kendim oldum…”
- “İnsan sadece tek kalınca yalnız hissetmez.
İnsanların arasında da yalnız hisseder insan.”
- “Yağmurları seven insanın içinde güneş hiç batmaz.”
Eğer farklı bir kitap arıyorsanız,
eğer biraz karanlıkla yüzleşmeye cesaretiniz varsa,
Yaşattığını Yaşa tam da o anlar için yazılmış.
Çünkü bazen insanı en çok,
yaşadığı acılar olgunlaştırır.
Bu da benden:
Bizi en çok yaşadığımız üzüntü ve acılar evrilleştirdi.... Aylin Özgür
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.