Anı-roman türünde yazılmış olan Bahçıvan ve Ölüm, benim için büyük bir keyifle okunan bir kitap oldu. Okuması kolay olmasına rağmen derinlikli; sayfalar ilerledikçe insanı düşünmeye, durmaya ve zaman zaman hüzünlenmeye davet eden bir anlatısı var. Bazı bölümlerinde gözlerimin dolduğunu, hatta yaşardığını fark ettim. Sessiz ama güçlü bir etki bırakıyor.
Georgi Gospodinov bu kitapta babasının ölüm sürecini anlatıyor. Babası, bahçeyi ve toprağı seven bir bahçıvan. Yazar, anlatısını kurarken bahçeden, güllerden, kiraz ağaçlarından, domates tarhlarından sık sık söz ediyor. Bu imgeler aracılığıyla yaşam ve ölüm arasındaki ilişkiyi zarif metaforlarla zenginleştiriyor. Bahçe, kitap boyunca yalnızca bir mekân değil; yaşamın döngüsünü, emekle büyüyeni ve kaybı simgeleyen güçlü bir anlatı alanına dönüşüyor.
Kitap, klasik bir anlatım çizgisini takip etmiyor. Yazarın “zaman tek yönlü akmaz” düşüncesi metnin yapısına da yansıyor; anlatı kronolojik olmaktan çok hissediş odaklı ilerliyor. Anılar, düşünceler ve duygular iç içe geçerek okuru zamansal bir doğrusal çizgiden ziyade içsel bir yolculuğa çıkarıyor.
Sıradan gibi görünen anılardan bile derin felsefi çıkarımlar yapılması, kitabın en etkileyici yönlerinden biri. Bahçıvan ve Ölüm, okurunu yormadan derinleştiren, sade diliyle uzun süre zihinde ve kalpte kalan bir kitap.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.