Okurken Ueda’nın kurduğu o puslu atmosferin içine çekildim ama bir yandan da o sisin arkasında hep bir eksiklik aradım. Hikayeler boyunca karşımıza çıkan o huzursuz ruhlar ve tutulmayan sözler, aslında insanın en ilkel korkularına dokunuyordu. Ancak Ueda’nın bu korkuları işleyiş biçimi, benim o an ihtiyaç duyduğum o sarsıcı etkiden uzaktı.
Neler Hissettirdi?
Atmosferin Esareti: Ueda, yağmurun ve ay ışığının altında öyle bir dünya kurgulamıştı ki, sayfaları çevirirken o rutubet kokusunu ve tekinsiz sessizliği sanki yanımda hissettim. Ama bu atmosfer, hikayelerin finalindeki o mistik çözülmelerle birleşince bende "gerçekten yaşanmış" bir derinlikten ziyade, uçucu bir masal tadı bıraktı.
Rasyonalitenin Çatışması: Hikayelerdeki doğaüstü müdahaleler, hayatın o sert ve mekanik gerçekliğiyle çarpıştığında biraz zayıf kaldı. İnsanın kendi içinde yaşadığı o gerçek reddedilişlerin veya hayal kırıklıklarının yanında, Ueda’nın hayaletleri fazla nahif ve hatta biraz didaktik durdu.
Puanımın Sebebi: Kitabı kapattığımda içimde o büyük "katharsis" (arınma) hissi uyanmadı. Ueda’nın karakterleri o bitmek bilmeyen bekleyişlerinin sonunda bir şekilde huzura erdi belki ama ben o hikayelerin sonundaki o "ilahi adaleti" veya mistik huzuru, hayatın o anki rasyonel karmaşasına tam olarak yediremedim.
Ueda, "gerçekle hayalin arasındaki o ince çizgiden" bahsetti durdu ama ben o çizgiyi geçtiğimde, karşı tarafta beklediğim o devasa derinliği bulamadım. Sis dağıldığında geriye kalan, sadece eski zamanlardan kalma, biraz hüzünlü ama bugünün o keskin sızılarını dindirmeye yetmeyen bir yankıydı.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.